Kerst - het vreetfeest voorbij

Vreemd eigenlijk dat we met kerst vrome gedachten hebben. Om een of andere reden, zijn we opeens veel liever voor elkaar, kopen een daklozen krantje, en schuiven toch maar weer met onze schoonfamilie om tafel.

En we gaan eten. Veel eten. Want dat hoort zo met kerst.
Ik ben vrij bourgondisch ingesteld en ik hou echt wel van een bachanaaltje, toch wil ik jullie iets meegeven deze kerst. Als we dan toch lief zijn, denk dan niet alleen aan familie en vrienden, maar ook aan het totaal, onze planeet.

Mijn machtig mooie werk als ‘culinair avonturier’, waarbij ik onze planeet afschuim op jacht naar voedselschatten en eetculturen, leidt mij naar indrukwekkende plekken. Het mag wat heilig klinken, en wellicht is het dat ook:  de ruimte waar geen vocabulaire bestaat, vrij van denken, slechts intuitie. Het lijkt op verliefdheid, tijd is opeens een illusie.
Zulke onuitwisbare ervaringen zijn mijn deel bijvoorbeeld als ik op een Ijslandse gletsjer sta; een ijskap van 800 meter dik totaan de horizon, de avondzon die de strakblauwe lucht laat verkleuren naar roze-oranje-rood. Zo dichtbij de hemel dat-ie bijna tastbaar is. Of door de Negev woestijn van Israel wandel waar je ‘de bijbel’ voelt, turend over alle-kleuren-bruin-die-bestaan van de zanderige bergen, honderden miljoenen jaren oud, volgezogen met historie. Of als ik in Kroatie appelazijn maak in een tuintje met twee mensen, 85 lentes jong, een leven achter zich met oorlog, verlies van kinderen, maar vol energie en intens verliefd, levend zoals ‘altijd’, in en om dat tuintje…
Vechten tegen tranen, het overkomt mij met regelmaat. Mooie echte emotie.

Momenten dat je de grootsheid van het bewustzijn en gelijktijdig de nietigheid van ons bestaan inziet. Overweldigd door het totaal: liefde, gezondheid, natuurschoon, zien, horen, voelen, leven, bewustzijn.
Ergens, temidden van miljarden zonnenstelsels, in een ruimte die onze hersenen niet kunnen bevatten, bevindt zich één zonnenstelsel ook weer bestaand uit miljoenen sterren en planeten, en daar, nauwelijks zichtbaar drijft de onze: Moeder Aarde. Als we geluk hebben mogen we op die planeet ongeveer 80 jaar bewust-zijn. Gedurende die periode, die op de tijdlijn van het oneindige een stipje is, gebruiken wij onze energie met name om ‘succesvol’ te zijn en materie te verzamelen. Dan verdwijnen we weer. En die onstuitbare verzamelwoede, ons consumeergedrag, zorgt er voor dat de rijkdom & schoonheid om ons heen verdwijnt. Wij putten onze bronnen uit en vreten daarmee onze eigen toekomst op; de Aarde kan niet langer opleveren wat wij wensen. De mens is volgens mij het enige dier dat meer neemt dan goed is, die zorgt voor natuurlijke onbalans. De mens ‘exploiteerd’ de wereld, ik schaam me wel eens om mijn ‘mens-zijn’.

Met bovenstaande gedachte heb ik het wel eens moeilijk, aangezien ik verbonden ben aan een supermarkt en aan een zender die commercieel zijn ingesteld, en het in onze samenleving zo is ingedeeld dat wij om ‘de pijp te laten roken’ centen moeten binnenharken. Noem het gerust een spagaat. Maar ik zal mij altijd en overal inzetten, zowel binnen commerciële organisaties als publiekgericht, om mensen te overtuigen en te inspireren om MINDER maar kwalitatief hoogwaardiger in te kopen. Dan blijft het leuk voor iedereen, ook voor de plek in het universum waar wij even mogen zijn. Dat is ook de reden waarom ik het nu maar eens opschrijf, de kerst is en blijft toch het moment om te mijmeren over ons bestaan en alles wat we liefhebben.
Als ik het samen mag vatten in één woord: MATE. Dat is wat ik al een tijd predik en ook zal blijven doen. Dus koop die heerlijke kalkoen, langoustine of oerwortel maar laat het een ‘goede’ zijn, eentje waar leven in zit, eentje met voedingswaarde waardoor je er geen tien nodig hebt. En vooral: eentje met smaak!



Ga snel naar de gerechten database om deze heerlijke recepten te zoeken!


Afbeeldingen

Zoek in gerechten




Website ontwikkeld door Media647 | Produktiekeuken TV | Design in beeld