Geheimen van Bulgarije!

Toen ik in het vliegtuig taxiënd op Schiphol mijmerde over de allereerste aflevering, kon ik mij in de verste verten niet voorstellen wat voor indruk dit relatief onbekende land op mij zou maken.

Bulgarije heeft een heel andere schoonheid dan landen als bijvoorbeeld Italië of Frankrijk.
Het is een ongepolijst land met een totaal andere cultuur als de Westerse, als gevolg van jarenlang communisme. De contrasten tussen arm en rijk zijn groot, maar arme mensen voelen zich niet arm en er is een rap groeiende middenklasse. De mensen zijn recht door zee, lief, zeer behulpzaam, eerlijk, knoestig en blij dat ze vrijheid kennen.

Het landschap is onaangetast en ongecultiveerd, aangezien het communistisch regime alle succesvolle ondernemingen aan ‘de staat’ toebedeelde. Ondernemers kregen daarvoor in ruil bijvoorbeeld een ‘appartement’ in één van die trieste gebouwen… Met andere woorden: het was voor een boer zinloos om een goede handel op te bouwen. Ik was dan ook zwaar onder de indruk van een wijnboer die met recht trots en liefdevol sprak over de druiven die hij verbouwt en die een wijn oplevert waarvan het kippenvel op mijn armen verscheen!

Koninklijk ontvangst
Overal worden we als koningen ontvangen met speeches, cadeaus en heel veel eten en drinken. Ten onrechte bespeur ik een soort nederigheid naar ons westerlingen, ik tracht de mensen hier te wijzen op de enorme potentie van hun land; klimaat, grond, bereidheid om te hard te werken, het is er allemaal. Wat ik hier ervaar kan ik niet in woorden overbrengen, dat kan je volgens mij alléén ter plekke voelen. Als gevolg van de ‘drive’ om ons van dienst te zijn en ik denk de spanning vanwege de komst van een tv-ploeg, schieten mensen die ons begeleiden ietwat door. Veel zaken moeten vier keer worden doorgesproken en gaan dan alsnog anders, en we moeten echt alles zien. Maar het maken van een tv-programma verloopt volgens een strak schema… De combinatie van deze goed bedoelde begeleiding, ons fanatisme om een mooi programma af te leveren en vermoeidheid binnen ons team zorgt voor aardig wat spanning, maar uiteindelijk komt alles op z’n pootjes terecht.

Mijn gids Violetta praat honderduit en sleept mij van het ene authentieke dorp naar het andere. We zien vele typische winkels, sovjet-kunst, marktkraampjes langs de weg waar mensen allerhande groenten uit eigen tuin verkopen, en natuurlijk de vele eettentjes op straat. Auto’s razen langs terwijl we ‘köfte’ en kebabs van de hete steen (‘satsch’) nuttigen. Ook soep, stoofgerechten, zelfgemaakte geitenkaas, worst, ingelegde vijgen worden ons aangeboden die we ook nog eens weg mogen klokken met een glas wijn, uiteraard van eigen makelij. En we mogen NIETS afrekenen omdat de man (Jason, type ruwe bolster blanke pit), zo trots is dat wij met een tv-programma aandacht schenken aan zijn land! 
We worden ’s avonds zeer traditioneel onthaald, met muziek, dans en natuurlijk stoer Bulgaars eten. Gekookt door een oude baas van in de zeventig die ik de volgende dagen ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds in de keuken aantref; hij werkt iedere dag en iedere shift. En wij in Nederland maar klagen zodra we 38,5 uur in een week moeten werken… Een dag later leert hij mij hoe dé traditionele shopska salata wordt bereid. Ongelooflijk vind ik het dat zout, peper, olie en azijn overbodig zijn omdat de ingrediënten zo intens smaken! Nog nooit meegemaakt.

Helderziend
Het bezoek aan de plek waar waarzegster Vanga haar zegeningen orakelde is ook indrukwekkend. Op 12-jarige leeftijd werd zij door een wervelwind opgetild en verloor haar zicht toen ze op de grond smakte. Echter, gelijktijdig ontving zij helderziendheid. Meer dan 25 jaar lang stonden mensen uit alle windstreken in lange rijen voor haar eenvoudige huisje om even bij haar te zijn. De verhalen die haar geloofwaardigheid onderstrepen zijn legio. En nog steeds wordt de kerk die zij bouwde van giften, dagelijks druk bezocht, net als haar graf.

Minstens zo adembenemend was het bezoek aan Elitza Tozevi, op een locatie die ik niet zal vergeten. Een lichtgroen weiland tussen de bergen, een dorpje uit een sprookje, oude Russische vrachtwagens en een huis op een heuvel. Daar stond ze met haar man naar beneden te turen, terwijl ik een beetje stuntelig naar haar huis omhoog klom. Eenmaal daar aangekomen werd het alleen maar mooier. Achter haar huis heeft zij een stalletje waarin zij haar koe aan het eind van de dag laat relaxen in een soort grote kerststal, een heerlijk koeienhuis met veel stro. De echte Bulgaarse yoghurt die ze voor ons maakte in een keuken, waarin overigens haar bed direct tegen de kachel stond (ik voelde me onmiddellijk thuis!) was van een zeldzame kwaliteit die mij letterlijk op de knieën deed gaan.  ‘Laat dit over 100 jaar nog bestaan’ prevelde ik terwijl ik haar hand kuste! Ik hoop het oprecht.

Tankcommandant
En dan die laatste nacht waarin ik bij toeval in gesprek raakte met ex-T72 tankcommandant Evgeni (hij werd vanuit vliegtuigen ‘gedropt’ aan parachutes met tank, bemanning en al!!), en samen met regisseur Danny de ene na de andere fles rode wijn dronk en goede sigaren pafte (had ik echt al jaren niet gedaan!). We zouden op tijd gaan slapen, de volgende ochtend moesten we vroeg vertrekken…

Dit geanimeerde gesprek dat naarmate de nacht vorderde steeds intenser, steeds heftiger werd opende onze ogen met betrekking tot het nare bewind waaronder de mensen hier jarenlang geleefd hebben. Een bewind waaronder je je eigen familie niet kunt vertrouwen, gelovigen, intellectuelen en anders-denkenden werden gedood of weggestopt in kampen. Het maakt in één klap duidelijk waarom deze cultuur zo anders is dan de onze. Het gaat wat ver om daarover in dit epistel uit te wijden, maar neem van me aan dat het indrukwekkend was en dat we in de ochtend met tegenzin afscheid namen.

Één mooi verhaal kan ik jullie niet onthouden. Tijdens een oefening werden diverse Bulgaarse tanks tezamen met Russische gedropt in een onbekend gebied. Evgeni stapt op een gegeven moment uit en klopt aan bij een van de Russische tanks. Het deksel opent en een verschrikte Russische jongen kijkt Evgeni aan: hij heeft geen flauw idee waar hij is en wat de opdracht is! Ze gaan een schiet oefening doen zegt Evgeni. ‘Nee, nee’ zegt de jongeman. ‘Jazeker’ zegt Evgeni, ‘schieten!’. Zodra het schot gelost is barsten de mannen in tranen uit… Wat blijkt: in de loop van de Russische tank passen exact en precies 11 flessen vodka, weg vodka…!

Enfin, ik ga er vanuit dat jullie geen ‘gunpowder’ nodig hebben om de keuken in te gaan. Wellicht een rood pepertje?!

Groet van René 



Tijdens de opnames verbleef ik in de volgende hotels.

Familie Hotel Dinchova kushta
Heerlijk familiehotel waar eigenaar Kostadin je gastvrij zal ontvangen, en de kok zijn beroemde Shopska salade, of een ander traditioneel Bulgaars gerecht voor je zal bereiden. Tip: de hoteleigenaar heeft ook een eigen wijngaard waar hij je de mooiste wijnen kan laten proeven!

Klik hier voor meer informatie of om te reserveren.




Mountain Lake Hotel
Luxe hotel en spa midden in de bergen, waar je in de winter heerlijk kan skiën maar ook kan relaxen. Ook in de zomer is de natuur hier adembenemend en de mensen zeer gastvrij.

Klik hier voor meer informatie of om te reserveren.


Ga snel naar de gerechten database om deze heerlijke recepten te zoeken!

Afbeeldingen

Zoek in gerechten


Website ontwikkeld door Media647 | Produktiekeuken TV | Design in beeld